NL   RU

Home

Galerij

Verhalen, artikelen

Contact

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Ter nagedachtenis aan mijn overleden vriend.

Herinneringen aan Lisa

Twee weken geleden overleed mijn Lisaatje – langharige teckel. Zij was 12Herinneringen aan Lisa jaren 5 maanden en 19 dagen oud.

Al mijn gedachten gaan nu over haar.

Achter het raam valt de sneeuw met donzige, wollige vlokjes neer bedekkend Holland met een witte donzen deken. Ik kijk naar het raam en herinner me hoe Lisaatje altijd blij was met neervallende sneeuw. Hoe zij baadde zich in de sneeuw, dan sprong als een haasje zeer hoog om haar buik niet nat te laten worden, hoewel hij al nat was. Dan kwam zij naar huis met natte buik en poten, gelukkig en glimlachend.

Lisaatje werd geboren uit het huwelijk tussen de teckels Asja, dat vanuit St. Petersburg naar Holland gekomen is, en George een mooie raszuivere reu die met zijn baas in de Belgische stad Gent woonde. Hij was speciaal naar Tascha gebracht om een aanzoek te doen.

De romance lukte echter in eerste instantie niet. George was onervaren en wist niet wat te doen.

Hij benaderde Asja van alle kanten, probeerde naar het ene of het andere oor te komen, aan de zijkant, maar niets lukte. Het leven bleek veel moeilijker dan hij had gedacht.

Om hem te helpen werd een buurman uitgenodigd, amateur kinoloog. Hij overzag de situatie zeer snel, en legde op populaire wijze de zaak aan George uit.Herinneringen aan Lisa

En toen kwam de liefde.

Asja en George hielden van elkaar met alle mogelijke hondse gevoelens. George ging geen moment bij Ascha weg en gromde dreigend als er iemand voorbij liep.

Op een keer ’s nachts moest ik naar de wc. Ik moest langs het praalbed van Asja en George. Maar George dacht dat ik hem in zijn vredige rust wilde storen en sprong als een bezetene op, begon te grommen en beet mij zeer pijnlijk in mijn been. Ik was gedwongen om een injectie tegen tetanus te halen. De tijd was om, George moest weer terug. Het afscheid was zeer triest en ontroerend.

Asja was de eerste dagen erg overstuur. Maar vergat na verloop van tijd, George waarschijnlijk door de zorgen om het zwaarder wordende lijf. Zij was zwanger.

Wij waren blij en zeiden dat de puppies die geboren zouden worden uit zo’n grote liefde zeer bijzonder mooi en goed zouden zijn.

Na twee maanden was de tijd voor Asja aangebroken om te bevallen. Teckels hebben vanwege hun nauwe bekken doorgaans een moeilijke bevalling. Wij verwachte complicaties.

En zij kwamen! Asja kon niet bevallen. Wij moesten haar naar de kliniek brengen waar zij bevallen is met behulp van een keizersnede.

Er werden zes kleine blinde schepseltjes gehaald die allemaal ongewoon mooi waren en elk een vinger lang. Asja, zwak maar gelukkig, werd terug naar huis gebracht en neergelegd in een speciaal voor haar ingericht nest met hoge wanden, op een sneeuwwit laken.

Mama met haar kindertjes werden van bovenaf verwarmd met een infrarodeHerinneringen aan Lisa lamp, die tevens de lucht schoonmaakte om infecties te voorkomen. Ascha lag trots te glimlachen. Zij was trots omdat zij moedig haar eervolle taak had volbracht en natuurlijk buitengewoon trots op haar eigen pasgeboren kindertjes.

Zij waren echt schattig, behalve het kleinste meisje dat als laatste was geboren en bijna niet ademde. Zij was zo zwak dat ze niet kon zuigen en wij moesten haar voeden met een fles.

’s Nacht hadden wij elke twee uur dienst om geen voeding te missen. Godzijdank werd zij langzaam maar zeker sterker. Heel Kampen kwam naar ons om naar het gelukkige gezinnetje te kijken.

De puppies waren schattig, maar wij waren bijzonder verbaasd over een puppie. Het was een meisje, nog heel zwak, zij kroop naar de wand, tilde haar kopje op en probeerde je met een klein roze tongetje te likken.
“Wat een wonder, - zeiden wij.”Dit schepsel heeft een bijzonder hart, ongewoon groot en vol liefde”.

De puppies werden groter. Elk kreeg een eigen naam. De zwakste heette “Klein Meisje”. Verder waren er nog “Groot Meisje”, “Mooi Meisje”, “Mooie Jongen” en “Kleine Jongen”, en een “Invalja” waar per ongeluk hete thee over was gemorst, waardoor er een kaal plekje op haar kopje was ontstaan. Zij werd Invalja genoemd.

Het meisje dat, terwijl ze nog zwak en blind was, altijd likte alsof zij wilde zeggen:” kijk naar mij ik ben geboren voor blijdschap en liefde, ik wil bij jullie zijn”, noemden wij Lisa.

Zo was Lisa geboren.

Herinneringen aan LisaDe tijd ging voorbij. De puppies openden hun ogen, welke blauw en rond bleken te zijn. Zij duwden tegen de moederbuik om de beste plaats te bezetten. En Lisaatje ofschoon zij zeer geïnteresseerd was in eten, had meer belangstelling voor communicatie met de buitenwereld.

Zij ging bijna nooit weg van de rand van het nest. En als ik naar haar toe kwam, keek ze met haar blauwe verwonderde oogjes naar mij. Probeerde me te likken en toonde haar hele lijf alsof ze wilde zeggen:”kijk, ik ben bijzonder en ik wil dat jullie me zien”.

Wanneer het tijd was om afscheid van de puppies te nemen, werd eenstemmig besloten dat Lisaatje bij ons zou blijven. Wij hadden niet de moed om haar te weigeren.  Zij is opgegroeid tot een zeer mooie, -zoals het moet -, teckel met een lang lichaam en korte stevige poten, lange oren, glanzende vacht en glanzende zwarte neus.

Het mooiste van haar waren haar grote zwarte ogen. Dat waren geen ogen van een gewone hond, maar sprekende ogen, als van een diepzinnig en gevoelig mens. In het begin keek zij met veel verwondering naar de wereld en reageerde zeer snel op alles wat er om haar heen gebeurde en leerde daarvan. Met de jaren werden haar ogen als van een wijsgeer, alles ziende en begrijpende.

Vele mensen bemerkten dat.  Ik hoorde vaak van onbekende mensen, dieHerinneringen aan Lisa Lisa voor het eerst leerden kennen:” Mijn god, zij heeft absoluut menselijk, sprekende ogen”.

Zo leefden zij vele jaren. Twee identieke bruine langharige teckels, moeder Asja en dochter Lisa. Wij liepen met hen en reden met de auto naar het bos om te wandelen samen met mijn twee kleindochters, identieke tweelingen. Het beeld was zo perfect, twee identieke meisjes en twee identieke hondjes, dat alle voorbijgangers omkeken en glimlachten. Dat was een gelukkige tijd. De kinderen speelden vrolijk met de honden. Tegelijkertijd leerden zij de liefde van de dieren en om voor hen te zorgen.

Lisa hield van de gasten. En nam zeer levendig deel aan de gesprekken. Ze volgde het gesprek en draaide haar hoofd van de ene spreker naar de andere. Zij hield van comfort en prefereerde om op de zachte bank te zitten boven het verblijf in haar eigen huis (mand). Comfort en lekker eten deden haar groot plezier. Maar dat verdiende zij ook ruimschoots met haar toewijding en haar grote liefdevolle hart.

Zij was telepathisch begaafd en wist altijd wat er ging gebeuren. Ging altijd als eerste naar de deur wanneer wij van plan waren om te gaan wandelen ofschoon ik daar niets van gezegd had. Rende naar de keuken wanneer ik dacht dat het tijd voor haar was om te gaan eten. Verstopte zich in een afgelegen hoekje van het huis, wanneer het nodig was om vlooien te bestrijden en zij zou worden overgoten met een vreselijk stinkende vloeistof. ’s Avonds krulde zij zich als eerste in het bed wetende dat de tijd was aangebroken om te gaan slapen en je de trap op moest naar de slaapkamer op de eerste verdieping.

Herinneringen aan LisaWanneer ik in bed lag, kwam zij met haar heel klein lichaampje dicht tegen me aanliggen, zuchtte diep, alsof zij zeggen wilde:” wat een geluk” en gelukkige viel dan in slaap.

Hieraan voorafgaand was er nog de procedure van poten wassen. Wanneer ik boven kwam naar de slaapkamer, dan zag ik haar en zei:”Ah ben jij al hier? Maar zullen wij toch maar eerst poten wassen?” Zij ging dan onderdanig naar de badkamer en stond geduldig in de wasbak terwijl ik haar waste.

Haar telepathische gaven verrasten mij. Ik dacht vaak dat die, welke deze gaven heeft, lijkt op het rondzwerven van een ziende in het land der blinden. Zeer vaak wanneer ik ziek was, of een slechte dag had, zorgde Lisa voor mij. Zij hield haar ogen open, zat de hele nacht vlak bij mij, vol aandacht naar mijn gezicht kijkend en probeerde te bepalen hoe ik ademde. Zij deed dienst als een toegewijd ziekenhuis verpleegster. Maar toewijding en vriendschap zijn onbetaalbaar.

Ook hield zij veel van klassieke muziek en, als ik piano speelde, ging zij altijd op de rand van de bank zitten vlakbij de piano, bleef stil op haar plaats en gaf zich over aan de muziek.

Ik speelde graag voor haar. Het leek mij alsof zij ademloos naar mij luisterde, de melodie volgde, erover nadacht, en genoot van de harmonie der geluiden.

Het blijkt dat muziek niet alleen mensen verenigt, maar mensen en dierenHerinneringen aan Lisa ook. Zij groeide op met muziek. Muziek was er altijd in huis. Rustige en harmonieuze muziek.Als ik van huis ging dan liet ik de radio aan om Liza te laten luisteren en zich niet te vervelen.

Waneer ik langere tijd wegging, was zij zwaarmoedig, droevig en triest, onverschillig. Natuurlijk is het niet prettig, als jouw geliefde persoon weg is. Dan duren de minuten als uren. Als ik terug kwam las ik in haar ogen verwijt en dat zij zich beledigd voelde.Het leek er op alsof zij tegen mij zei:” Hoe kun je mij voor zo’n lange tijd alleen laten?”En ik voelde mij altijd verschrikkelijk schuldig.

Zij aanbad al mijn naasten en probeerde altijd bij de logerende familieleden te slapen, alsof zij uitdrukking wilde geven aan haar betrouwbaarheid en liefde. Zij was een pure ziel, die geen kwaad kende. Het was kenmerkend voor haar gevoel van dankbaarheid en intellect. Het belangrijkste was het schenken van liefde, daarmee een prachtige wereld van harmonie en liefde creërend.
Zij was een ongelooflijk liefdevol schepsel die veel meer voor mij gedaan heeft dan vele mensen.

Herinneringen aan LisaZij redde mij vele jaren achtereen van eenzaamheid, die bij emigratie onvermijdelijk is. Met mij deelde zij de lange winteravonden in een kleine provinciale Hollandse stad.

Zeer vaak als wij met z’ tweeën op de bank zaten, en achter het raam de harde koude wind huilde, kroop zij op mijn knie, keek met ogen naar mij alsof zij vroeg:” Waarom zijn wij alleen, kijk, wij zijn nog jong genoeg en onze harten nog niet dood voor de liefde. Wij kunnen nog zoveel liefde die in ons is schenken en zijn nog in staat om zoveel liefde te krijgen. Denk zelf eens na: waarom zouden wij alleen moeten zijn. Doe toch iets”.

Het leek mij dat zij de vaste wet kende: Je zult niets krijgen als je niet eerst weggeeft. Als wij weggeven, het kan zijn een daad of geld of liefde, maakt niet uit wat men geeft of wat men krijgt, het gegevene komt mettertijd terug. Op de goede daad moet men insgelijks antwoorden. Lisa geeft en geeft en God beloont ons, en in ons leven kwam Kowim. De wereld werd harmonieus en vol.
Wonderbaarlijk was de overeenstemming van de zielen, het gelijkelijk vibreren, goede en vooruitstrevende zielen.

Hij citeerde vaak woorden uit de bijbel:” De grootste daad is geven en dan krijgen.” En Lisa nam hem in zijn geheel op in haar hart. Met grote blijdschap presenteerde zij haar buik om gestreeld te worden. Zij ging vlak bij hem zitten, alsof zij wilde zeggen:” Niets in de hele wereld beter kan zijn dan mijn huidige huis. Voor mij brak er een schitterend leven aan. Ik heb nu een familie, ik ben geliefd en een gelijkwaardig lid van de familie».

Later overleed moeder Asja. Zij was oud en der dagen zat. In haar plaats kwam Pitertje, een kleine ontroerende Schnauzer. Voor Lisa was het net als een invasie van een buitenaardse wezen in een besloten Engelse club.Herinneringen aan Lisa

Lange tijd was het leven gelijkmatig en rustig, wandelen met de bazin, lekker en goed eten, rustige uren van zachte slaap op de bank. De ene zorgeloze dag volgde op de andere. En plotseling kwam Pitertje, kleine en grappige zwart-witte Schnauzer. Wij hebben hem naar huis gebracht, en wij hebben gekeken hoe Lisa zijwaarts naar het kleintje toe kwam en hem aan alle kanten besnuffelde en hem met de neus aanspoorde om te spelen met voorzichtigheid en moederlijke zorg van het volwassen wezen. Zij waren zeer snel bevriend en later vrolijk en gezellig, lagen samen tegen elkaar aan te slapen of speelden vrolijk in de tuin.

Wij maakten met Lisa prachtige jaren door. Volgens mijn vaste overtuiging was Lisa het slimste schepsel dat ik ben tegengekomen, inclusief de mensen. Nieuwjaar 2007 beleefde Lisa in de auto. Zij was loops en wij konden haar niet meenemen naar het huis waar 2 reuen aanwezig waren. Ik voelde mij verschrikkelijk schuldig en rende regelmatig door de stromende regen naar de auto. Eerst kijken hoe zij het lawaai van de ontploffende melkbussen overleefde. Het is een traditie in Kampen om oud en nieuw in te luiden met ontploffende melkbussen, die een verschrikkelijk lawaai maakte. Later tegen 12 uur, wenste ik haar een gelukkig Nieuwjaar, en gaf haar een stukje lekkere worst van de tafel. Nog later, keek ik hoe het met haar überhaupt ging en bracht haar een lekker hondenkoekje.

Herinneringen aan LisaZij was rustig. Het leek mij dat zij niet aanwezig was en moe van deze wereld. Of wist zij al dat zij in 2007 nog slechts 24 dagen zou leven? Na Oud en Nieuw werd zij ziek. Zij had vergrootte borstklier, die hard en vast werd. Wij waren bang dat het gezwel kwaadaardig was geworden. Pijn had zij niet, maar zij was zeer triest en trilde soms. De dierenarts waar wij waren geweest, gaf ons geen enkele duidelijkheid.

Het werd moeilijk voor haar om de trap op te komen en Kowim droeg haar zorgvuldig als een dure kristallen vaas naar mijn werkkamer op de eerste verdieping, waar zij altijd bij mij zat, als ik aan het werk was. Zij werd al triester en triester en zat zeer vaak in haar eigen mand en niet op de bank, waar zij gewend was haar tijd door te brengen. Het leek erop dat zij alleen wilde zijn.

De laatste 2 dagen weigerde zij te eten, alleen dronk erg veel. Waarschijnlijk bereikte haar lichaam de tijd die voor haar beschikbaar was. Het mechanisme weigerde dienst en metabolische processen konden de achteruitgaande functies niet meer herstellen. Zij wilde alleen een beetje water.

Ik kwam de avond voor haar dood naar Lisa. Zij keek mij zeer triest aan en ik heb gezien dat er een traan uit haar oog rolde, eerst uit de ene, en later uit de andere. Lisa huilde. Ik bracht haar vlees en tientallen kusjes.” Lisatje waarom huil jij”, - vroeg ik. Zij antwoordde mij niet. Later heb ik begrepen dat zij wist dat zij heen moest gaan. Zij vond het ontzettend spijtig dat zij afscheid van me moest nemen en zij werd daar zeer droevig van.

Waarschijnlijk wilde zij mij veel zeggen en op de eerste plaats dat zij wist datHerinneringen aan Lisa de dood niet bestaat. Dood is alleen een proces van wedergeboorte. Het begin van een andere vorm van het bestaan. Maar hoe kan zij dat de mensen uitleggen? Het is gemakkelijk, zo natuurlijk. Hoe legt men het gelijkmatige proces van in- en uitademen of het loopproces uit? Het is net zo moeilijk uitleggen dat de dood niet bestaat.

Zij werd triest omdat ik niet weet wat zij wist. Wij nemen alleen tijdelijk afscheid, en zij begon te huilen.Natuurlijk wist zij dat dieren net als de mensen naar de andere, spirituele wereld gaan.

Echt, als wij het bestaan van een God toelaten, - en hoe kunnen wij toch zonder God? -, moeten wij het er mee eens zijn, dat grote en kleine dieren eigen rechten hebben. Zij hebben recht op de aandacht van God omdat de mensheid een van de vormen van dierlijk leven is, dat soms wilder is dan de dieren zelf. Men zegt dat tot verkrachting alleen mensen en spinnen in staat zijn.

’s Morgens de vierentwintigste januari was Lisa naast de bank gaan liggen, zij kon zich toen niet meer bewegen, en kwispelde met het uiteinde van haar staart om te bedanken en afscheid te nemen. Later ging zij stil naar de andere wereld, de wereld van de geesten, naar de andere kant van het leven.

Herinneringen aan LisaVoordat wij haar wegbrachten keek ik in haar ogen, daarin was rust en tevredenheid en stille blijdschap. Het leek er op zij met het gaan naar de andere, spirituele wereld, waarheen dieren gaan net als de mensen, daar vreugde en vrede vond. Daar spraken andere honden met haar, haar vragend waar zij vandaan kwam, wat ze had gedaan in het leven, wie haar baas was. Zij antwoordde hen:”Ik heb mijn taak goed vervuld, ik bracht liefde naar de wereld en vergrootte de hoeveelheid liefde in de wereld, waaraan in deze aardse wereld zo’n groot tekort is. Die wereld die bijna omkomt vanwege de ruzies, haat, oorlogen en terrorisme. Misschien is de wereld door mijn liefde een klein beetje beter geworden”.

Ik belde naar mijn zuster Olga. Zij begon te huilen en zei:” Kijk, Lisatje, de edele ziel, wachtte tot Kowim in jouw leven kwam, keek of jullie het goed hadden samen, en besloot, dat zij nu rustig weg kon gaan, nu er iemand is, die de zorgen voor mama over kan nemen.”

In de nacht dat Lisa is overleden, kon ik niet in slaap komen. Tegen 2 uur ‘nachts ging ik naar de woonkamer om een sigaretje te roken. Natuurlijk dacht ik steeds aan Lisa.

“Lisatje jij bent waarschijnlijk nog hier, bij ons, zeg mij dat je mij hoort” - zei ik. Op dat moment ging het buitenlicht bij onze voordeur aan en het woonkamerraam werd helder verlicht alsof iemand een projector aangedaan had. Het licht brandde een aantal seconden en ging daarna uit. Geschokt ging ik naar het raam. Achter het raam was niemand, de voortuin was leeg. Terugkerend naar de bank en een beetje tot mezelf komend, besloot ik het experiment te herhalen.

“Lisa hoor je mij?”, - vroeg ik. De lamp begon opnieuw te branden. Ik ging naar het raam, maar daar was niemand. Ik herhaalde mijn experiment tientallen keren, en elke keer als ik vroeg of Lisa hier was, begon de lamp te branden.

Herinneringen aan LisaGeschokt, kon ik lange tijd niet tot mezelf komen. Ging uiteindelijk toch naar bed, probeerde te slapen, maar het lukte mij niet.

Tegen vier uur ’s ochtends ben ik opgestaan en ging naar de werkkamer. Achter het raam was de donkere eindeloze hemel. Ik deed het licht niet aan, keek naar het raam en vroeg:”Lisaatje, ben jij nog hier?”

De lamp begon opnieuw te branden. Het gebeurde veel keren, totdat ik zei: ”Weet je meisje, ga toch naar jouw wereld, ik moet een beetje uitrusten, want wij hebben in deze wereld een heleboel dagelijkse zorgen en ik moet toch een klein beetje slapen.”

’s Morgens vertelde ik Kowim over hetgeen ik in de nacht had beleefd. Hij dacht en zei dat de lamp waarschijnlijk aanging vanwege de wind. Ik was het met hem eens, maar in mijn hart was ik er van overtuigd dat Lisa in deze nacht bij ons was.

Enfin, Lisaatje is niet meer. In zekere zin is er leegte ontstaan. Mensen houden niet van verandering in een regelmatig leven. Pijn door het verlies van een geliefd wezen kan alleen door de tijd verzacht worden. De tijd heelt alles, zij zal een einde maken aan de pijn en het verdriet, alle aardse zorgen, de tijd zal een einde maken aan het leven zelf. Waarschijnlijk wist Lisa dat ons aardse bestaan tijdelijk is. Dit leven op aarde is alleen om lessen te krijgen, lessen van leed en geluk, lessen van wijsheid en zelfopoffering, en elke inspanning om zichzelf te overwinning moet in dienst staan van leren en zelfontwikkeling om de geest te laten groeien voor het volgende leven.

Lisa onderwees ons de Grote leer van de Liefde. En als een voldoende aantal mensen op de aarde gaat denken als dit weggaande hondje, alleen over goedheid, dan waarschijnlijk iets in de anderen werd opgewekt worden. En, als voldoende hoeveelheid mensen op de aarde goede gedachten in zich zal dragen in plaats van kwade zal de wereld absoluut veranderen. Niet waar?

Valentina Tolstaja